Dat Töben

Dat Johr is rüm, man kann't kum glöben,
mit all sein Daun un all sein Töben.
Wi töft up düt un töft up dat,
Wi alle töft up irgendwat.

De Öllern töft up ehre Kinner,
wenn Kinner töft, is dat noch slimmer.
Wi töft ook mal up een goodet woort
So in'n Vorbiegahn öber'n Doort.

Wi töft up een Breef von'n gooden Fründ,
Wenn't ook blos een poor Reegen sünd.
Un wenn't us mol ganz slecht gahn deit,
töft wi up een Minsch, de us vesteiht.

So töft wi woll dat ganze Johr
Up irgendwat - is dat nich wohr?
Nu sünd wi wedder in'n Advent,
wo all de hellen Lichter brennt,
un töft nu up dat Christuskind,
wat wi dor in de Krippe find.

Wenn de nich för us wör geborn,
de Minschheit wör woll ganz verlorn.
Wi singt nu liese un ganz sacht:
"Stille Nacht, heilige Nacht"
un denn ganz luut un vuller Freid:
"Freue Dich, freue Dich, o Christenheit."

Dat nee Johr rückt ook bald an,
un dat Töben fangt wedder von vörne an